Ania pochodziła z domu dziecka i nie znała swoich rodziców. Była dziewczynką wesołą, pogodną i pełną optymizmu. Lubiła biegać rano po mokrej trawie i bawić się  z dziewczynkami w jej wieku. Ania miała 8 lat. Pewnego razu do domu dziecka przyszła pewna kobieta, która oznajmiła Ani wspaniałą wiadomość. Dziewczynka miała zostać przyjęta do domu pewnych starszych już ludzi w pięknej malowniczej okolicy. Dziecko nie posiadało się z radości, gdyż kochała kwiaty i drzewa. Na drugi dzień, kiedy przyszedł czas wyjazdu na wieś, dziewczynka aż skakała z radości. Całą drogę do tej miejscowości rozmyślała jak pięknie będzie mieszkać w tak malowniczej krainie. Jedyną rzeczą, która nie dawała jej spokoju, to ta brzydka sukienka w którą Ania była ubrana. Ale był to jedynie mały szczegół w tak wielkim szczęściu, które ją w tym dniu ogarnęło.

Gdy dojechali na miejsce, dziewczynka aż zaniemówiła z radości. Wszystko wyglądało tak pięknie. Ania czuła się w tym domu wyjątkowo dobrze, a ludzie, którzy zaopiekowali się nią okazali się szczególnie mili i sympatyczni.